Rüya Tezcan
Turtle Robotics Takım Üyesi
- Türkiye Şampiyonu
- Dünya Şampiyonası Build Award
- VEX IQ Dünya Şampiyonası Finalisti
Kapıdan Girmeye Çekinen Bir Öğrenciden
Dünya Şampiyonası Sahnesine
Benim Turtle Robotics Hikâyem — Rüya Tezcan'ın gözünden, utangaç bir öğrencinin Türkiye Şampiyonluğuna ve VEX IQ Dünya Şampiyonası Build Award ödülüne uzanan gerçek gelişim yolculuğu.
- Yazar
- Yazar: Rüya Tezcan
- Yayınlayan
- Yayınlayan: Teknoloji ve Robotik
- Okuma süresi
- Okuma Süresi: 8 dakika
Hayatımın değişeceğini bilmeden çıktığım günlerden biriydi.
Turtle Robotics atölyesine ilk geldiğimde o kadar utangaçtım ki kapıdan içeri bile girememiştim. Bir süre dışarıda bekledim. Sonra cesaretimi toplayıp içeri girdim. Karşımda robotların hareket ettiği bir saha vardı. İki öğrenci robot sürüyordu. Bana da denemem için kumandayı verdiler. Daha sonra mentor öğretmenim yanıma geldi ve gülümseyerek bana:
“Sen robotları seviyor musun?” diye sordu.
“Evet.” dedim.
Sonra bana, “Peki o zaman neden ilk dönem gelmedin?” diye sordu.
O gün çok fazla şey öğrenmemiş olabilirim ama kapıdan çıkarken içeri giren kişiyle aynı kişi değildim. Kendimi mutlu hissediyordum. Yeni bir dünyanın kapısını aralamıştım.
Robotik hakkındaki düşüncem tamamen değişti
Turtle Robotics'e katılmadan önce robotiğin sadece robot sürmekten ibaret olduğunu sanıyordum.
Meğer ne kadar yanılmışım.
Robotu önce kendimiz tasarlıyor, geliştiriyor, eksiklerini buluyor, tekrar deniyor, strateji oluşturuyor ve yaptığımız her şeyi jüri üyelerine anlatıyormuşuz.
Bir robotun üzerindeki her parçanın neden orada olduğunu bilmek gerekiyormuş.
Aslında robotik; düşünmek, üretmek, paylaşmak ve sürekli gelişmek demekmiş.
Bugün robotiğe bakışım tamamen değişti.
Bana en çok takım olmayı öğretti
Elbette robot yapmayı öğrendim. Kod yazmayı öğrendim. Strateji kurmayı öğrendim.
Ama bence Turtle Robotics'in bana kattığı en önemli şey takım olmayı öğrenmekti.
- Birlikte düşünmeyi…
- Birbirimize güvenmeyi…
- Bir arkadaşımız zorlandığında onu yalnız bırakmamayı…
- Başarı kadar başarısızlığı da birlikte yaşamayı…
İşte bunlar benim için robot yapmaktan bile daha değerliydi.
İlk yarışmamı hiç unutamıyorum
İlk yarışmama giderken çok heyecanlıydım.
Pit alanına girdiğimde takım arkadaşlarımı bile bulamamıştım. Her yer çok büyüktü, çok kalabalıktı ve çok gürültülüydü.
İlk yarışmamızı istediğimiz gibi tamamlayamadık. Finale kalamamıştık.
Ama yarışma bitince hemen gitmedik. Ödül töreninin sonuna kadar bekledik. Belki bir ödül alabiliriz diye umut ettik.
O gün Amerika'ya gitmeye hak kazanan takımları izlerken annem bana, “Bak ne kadar mutlular. Amerika'ya gidiyorlar.” demişti.
O an içimden sadece onları izliyordum.
Aradan yaklaşık bir buçuk yıl geçti. Bu kez Amerika'ya gitmeye hak kazanan takımın içinde ben vardım.
Hayaller gerçekten gerçekleşebiliyormuş.
Türkiye Şampiyonu olduğumuz an
Sonuç ekranına puanımız yazıldığı anda hepimiz çığlık atmaya başladık. Birbirimize sarıldık. Ağladık.
Çünkü sadece Türkiye Şampiyonu olmamıştık. Aynı zamanda Dünya Şampiyonası'na gitmeye hak kazanmıştık.
O gün anladım ki önemli olan hızlı ilerlemek değilmiş. Önemli olan sabırla, istikrarlı bir şekilde ilerlemekmiş.
Belki de bu yüzden takımımızın simgesi bir kaplumbağa. Yavaş ama kararlı.
Dünya Şampiyonası bana kendimi tanıttı
Dünya Şampiyonası hayatım boyunca unutamayacağım bir deneyimdi.
Farklı ülkelerden gelen öğrencilerle tanıştım. Yeni kültürler gördüm. Kendimi dünyanın çok daha büyük bir parçası gibi hissettim.
Ödül töreninde ismimiz ilk başta okunmayınca çok üzülmüştük.
Sonra bir anda Build Award açıklanmaya başladı.
Takımımızın adını duyduğumuz an yaşadığım mutluluğu tarif etmem gerçekten çok zor.
Belki de hayatım boyunca yaşayacağım en gurur verici anlardan biriydi.
Bugün geriye dönüp baktığımda…
İlk gün kapının önünde bekleyen o utangaç öğrenciyi düşünüyorum. Sonra bugün olduğum kişiye bakıyorum.
Artık kendime daha çok güveniyorum. Robotik hakkında çok daha fazla şey biliyorum. Takımımla birlikte üretmenin ne kadar değerli olduğunu biliyorum.
Ve en önemlisi, zorlandığım zaman pes etmemeyi öğrendim.
Eğer bugün yeni başlayan bir öğrenciye tek bir şey söyleyecek olsam…
İlk günlerde hiçbir şeyi bilmemen çok normal. Hatta bazen kendini yetersiz hissedebilirsin. Ama sakın vazgeçme. Çalışmaya devam et.
Bir gün dönüp geriye baktığında ne kadar değiştiğine sen bile inanamayacaksın.
Çünkü ben de o gün kapıdan içeri girmeye çekinen bir öğrenciydim.
Bugün ise Dünya Şampiyonası'ndan ödülle dönen Turtle Robotics takımının bir parçası olmaktan gurur duyuyorum.
Ve şimdi çok iyi biliyorum ki…
En büyük başarı, hiç vazgeçmeden yürümeye devam etmektir.